Žižek’in
öngördüğü gibi: Gezi ruhu zor yoluyla bastırma ya da sistemin sadaka kabilinden
ödünleriyle tavsamadı. Kalkıştığı eylemle sarhoş olmuş isyancı kitlelerin kendi
kendisine âşık olmasıyla var oluş anlamını yitirdi o “ruh”. Bir demler amatör
kümede gol kralı olmuş göbekli ihtiyarların her hafta halı sahada toplanıp kalp
krizinin eşiğinde top tepmeleri misali trajikomik bir durum: Herkes orada
olduğunu, her şeyi kendi mensup olduğu grubun kotardığını ve (varsa eğer!)
mirasın kendi hakkı olduğunu iddia ediyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder